Mustafa Koçak’ın ölüm orucunda vefat eden, ölüm orucundaki Aytaç Ünsal’a mektubu

Mustafa Koçak’ın ölüm orucunda vefat eden, ölüm orucundaki Aytaç Ünsal’a mektubu

0
PAYLAŞ
<

‘Adil yargılanma’ masalıbiyle başladığı açlık grevinin 297’ci gün vefat eden Mustafa Koçak’ın, şu süre açlık grevinde olan avukat Aytaç Ünsal’a gönderdiği son mektup şeklinde çıktı. Ebru Timtik ve Aytaç Ünsal adil yargılanma talebiyle 5 Şubat tarihinde başlattıkları açlık grevi fiillerini 5 Nisan ayında mevt orucuna çevirmişti.

Savcı Mehmet Selim Kiraz’ın 2015 yılında Mustafa Koçak, adil yargılanma talebiyle irtihal orucunda vefat edilditi. Mustafa Koçak, ağır azap altında imzalatılan bilinmeyen tanık sözlerini kabul etmediği için irtihal orucu hareketine başlamıştı.

Mustafa Koçak, Aytaç Ünsal’a gönderdiği 17 Şubat tarihli mektubunda çıkan yazdı:

“Bilirim,

hele bir düşmeyegör hasretin hâlisine,
hele bir de tam okka dört yüz dirhemse yürek,
yolu yok, Don Kişot’um benim, yolu yok,
yeldeğirmenleriyle dövüşülecek. ”

Nazım Hikmet

Sevgili Aytaç Abi,

Cümleten Merhaba;

Hasretle sıkıca kucaklıyorum seni, sizi. Nasılsınız? Güzeliz cümleten biz de. Bugünlerde “Yine düştük yollara / Uzun ve güçlü yollara” müziğini söylemekteyiz sizlerle birlikte… Ve artık tüm sohbetlerimiz düşlerimiz direnişe dair. Hal bu türlü olunca hisler rafa kalkmış oluyor…

Sevgili Aytaç Abi, bilhassa sana yazmak istedim. Öncelik bizleri her zaman olduğu için yeniden yalnız bırakmayarak alınmıştır. Tüm yerküre halklarına adaletin nasıl kazanılacağını göstereceğiz. Ve tekrar bu kararınızla birlikte daha da bir kabardı yüreğimiz, daha da büyüdü öfkemiz… Ve direniş, direnme nedenlerimizi büyütmüş oldu. “Yolu yok dövüşülecek! ve zafer direniş gelecek! ” diyelim.

Sevgili Aytaç Abi, biz 4 kardeşiz, Malatyalıyız. 2 ablam ve bir de kız kardeşim var, anlayacağın ben konutun tek erkek evladıyım. Validemi babamı biliyorsunuz. Gayrı da akrabamız falan yok o denli. Malatya’ya Elazığ’dan, Elazığ’ın Dersim’den göç ettiiz… Biraz karışık mı anlatıyorum, ne dersin? Memleketimizi falan da o denli çok detaylılığınüm yok. Tahminen küçükken bunun bir kıyısından bucağından önemlidirsem o kadar. Yani oraları da pek bilmem…

Niçin anlatıyorum bu türlü dersen, seninle çok çokça tanışamıyoruz. Benim seni bir iki görüp konuşmuşluğum var lakin sen hatırlar mısın bilmem. Pek değerli değil. Anlatmak istediğim bu tür hisleri hissetmek ve tıpkı doğrularla birebir gökyüzü altında buluşmak bizi birbirimize bağlamaya, aile olmaya yetiyor. Abi diyerek başladım.

Sizinimiz birbirimizi tanımazken birebir ailenin içinde koca bir yerküre olduk. Tanıdık, paylaştık, sevdik, sevildik. Kim diyebilir ki siz nasıl ailesiniz diye? Birbirimizin ona anında, onun şeyine koşturan kişileriz. Sadece devir kendimizi yalnız hissetmiyoruz. Bu ailenin içinde olmak için o kadar çok nedenimiz var ki. Hükümranlar olduğu için de nedenlerimiz çoğalacak.

En oğlu yazdığın mektupta; … sevum abi. Okumakta en zorlandığım satırlardı sevgili abi. Ve işte bana bu hisleri hissettirip bu satırlara dökmeme imkanınızı satırlar oldu. Ve hissettiklerimin binde birini safra anlatama arıyorum satırlar… Fakat sözlerimden daha ziyadesinin yüreğimden de bilincimden akıp duvarları aşarak sana ulaşacağız.

Ve artık ben daha çokça yüreğimi sökmüş, avuçlarıma aldı; halkımıza ve sizlere sunmanın onurunu yaşıyorum…

Sizleri tüm bu hislerle sımsıkı kucaklıyorum… Tüm herkese umut dolu selamlar ve sevgiler…

Sizi çok seviyoruz… ”

PAYLAŞ

BİR CEVAP BIRAK